Ik ben niet zo van het somberen. Dat past niet in mijn aard. En je schiet er zo weinig mee op (-;
Vandaag werd ik toch even somber van een verhaal op Filanthropium. De strekking van het verhaal: als de overheid gaat bezuinigen op internationale hulporganisaties gaan particulieren ‘meebezuinigen’ en juist niet compenseren.
Bovendien: bezuinigingen zorgen voor minder geld voor fondsenwerving en dus voor minder inkomsten. Neerwaartse spiraal, dus. Ai. En dat terwijl we weten dat in 2015 de nationale subsidie voor ontwikkelingssamenwerking flink naar beneden gaat.
Oeps. Wat te doen? De eerste gedachte is: ergens anders grote potten geld vandaan halen. Veel organisaties richten zich nu op Amerika – de grote gouden potten van vermogensfondsen overzee. Of op de Europese Unie, die ‘calls’ uitgeeft voor landen en problemen.
Mijn oproep zou anders zijn. Niet meteen een oplossing, wel een begin. Dat is: ontwikkelingsorganisaties, bundel jullie krachten en vertel één verhaal. Waarom hulp helpt. Met verhalen en cijfers; graag in die volgorde. Niet je eigen boodschap verkondigen, maar eerlijk uitleggen welke hulp wél helpt. En wat er misging. En wat er allemaal nog moet gebeuren. Maar wel: samen.
Dat zou kunnen leiden tot nieuw begrip voor ontwikkelingssamenwerking. Begrip leidt tot draagvlak. En draagvlak tot giften of andere vormen van hulp. Het duurt misschien wat lang, het wordt wellicht wat minder. Maar het is wel gedragen door gewone mensen. En zo zijn de meeste organisaties ooit ontstaan: gewone mensen die goede dingen wilden doen omdat ze erin geloofden. Daar mogen we best een beetje naar terug.
Gaat die samenwerking lukken? En hoe moet dat dan? Ik nodig jullie uit om daarvoor met ideeën te komen. Reageer gerust op deze blog.