← terug naar blogoverzicht

Niet terug naar de huilende kindjes alsjeblieft

Ben je al donateur geworden van SOS kinderdorpen? Nee? En dat terwijl Tawiah (11) je huilendaankijkt op de site én op de televisiespotjes. Dan móet je wel zwichten, toch?

ffJa, de situatie van veel kinderen in ontwikkelingslanden is schrijnend. Het is 100 procent waar, de cijfers over armoede zijn duizelingwekkend en als je er zelf rondreist (en dat heb ik mogen doen) breekt je (vader)hart.

En toch, en toch…  Toch vind ik het jammer dat beelden van zielige, huilende kinderen weer worden ingezet in de fondsenwerving. Het lijkt een trend die terugkeert. SOS Kinderdorpen is nu prominent met huilende kinderen op tv. Maar ook andere ontwikkelingsorganisaties gebruiken in hun fondsenwerving (met name Direct Marketing) weer meer beelden en verhalen van zielige kinderen en volwassenen. Ook als het níet om noodhulp gaat.

Als fondsenwerver heb ik ook begrip: wie de jaarverslagen van ontwikkelingsorganisaties leest, ziet dat bijna overal de resultaten omlaag gaan. Organisaties gaan dan op zoek naar wat wél werkt, en weten dat zielige verhalen het altijd goed doen. EMOTIE en URGENTIE zijn niet voor niets de belangrijkste woorden in de fondsenwerving.

En toch knaagt het…

Want we wilden toch de oplossing laten zien, en niet het probleem?

En wees eens eerlijk: deze kinderen die huilend op beeld staan wórden toch al geholpen?

Bovendien: willen we kinderen op deze manier laten zien op onze televisie? Wat als het jouw kinderen waren geweest?

Liever dan teruggaan in de tijd van de huilende kinderen (en de dikke buikjes, en de vliegen op de ogen) wil ik de goede doelen uitdagen om met nieuwe concepten te komen. Beelden, verhalen, foto’s die ook emotie en urgentie tonen. Maar dan vanuit hoop en waardigheid, vanuit toekomst en vertrouwen. En vooral vanuit de passie, de gedrevenheid van úw organisatie. Als dat lukt, zal de donateur je belonen. Ook financieel. En kunnen kinderen als Tawiah geholpen worden. Want dat moet!

Reacties zijn uitgesloten.